Het overkoepelende thema is “The substance of things unseen” – wat zich in de praktijk vertaalt als verhalen over allerlei ontwikkelingen en onderwerpen waar je als nieuwsgierig mens graag wat van wil weten. Zoals TED moderator June Cohen het verwoordt: “You start to feel smarter and smarter as different parts of your brain are awakening.”
Het bijzondere van TED is dat die nieuwsgierigheid ook de deelnemers zelf betreft en dat iedereen met iedereen praat. Wie heb ik ontmoet op de eerste dag? Een architecte met interesse in voedselsystemen, een venture capitaliste uit Londen, een vastgoed ontwikkelaar uit Mexico, de directeur van een theater in New York, iemand die van plan is om alle ‘niet religieuze maar wel spirituele mensen’ via Facebook te verzamelen om nieuwe rituelen mee te ontwikkelen (“50 million in the US alone!”) Maar ook een man die in Congo een boerenbedrijf heeft opgezet, en een jongen die in Jamaica kinderen robots leert te bouwen: zowiezo veel sociale entrepreneurs met eindeloos en bewonderenswaardig optimisme.
De hoogtepunten van de eerste congresdag waren schrijver Alain de Botton met een prachtig verhaal over onze waarden rond werk en status, Willard Wigan die kunststukjes maakt die passen in het oog van een naald, en ‘surprise guest’ Prime Minister Gordon Brown die met passie en humor sprak over de noodzaak om tot nieuwe vormen van internationale samenwerking te komen en zijn overtuiging dat de nieuwe netwerken daar bij gaan helpen.
Gordon Brown is inmiddels op TED.com te bekijken:
Sabbatical in Oxford
TED Global is voor veel deelnemers een korte ‘‘sabattical’ en het gevoel van plezier om hier te mogen zijn is dan ook groot. Het sprookjes achtige Oxford, en de warme interesse van alle deelnemers voor elkaar dragen daar absoluut aan bij. Wanneer ik tijdens de openingssessie uiteindelijk samen met een mopperende deelnemer naar een ander zaaltje stiefel in de hoop daar wel beeld met geluid te kunnen vinden voegt hij me dan ook toe, ‘tja, als ik nu ga klagen en mijn geld terugvraag, mag ik de volgende keer vast niet meer komen’.





